Tuesday, June 27, 2017

2025 (Dreams never exist)

2025 දී හිතන්නකෝ අනුර කුමාර මහත්තයා තමයි ජනාධිපති. අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මේ මොහොතේ සටන් කරන්නේ SLIT එක වහනන්නය ඒකෙන් එළියට එන එව්වො කිසිම කොලිටියක් නැතිය. නිදහස් අධ්‍යාපනේ නාමෙන් ඉගෙන ගන්න උන්ට එකෙන් පරිප්පු වෙනවය කියල හිටං. ඉතිං දැං අන්තරේ කස්ටිය එකතු වෙලා කොළඹදි මහා පාගමනක් තියල හිටී ගමන් යූ ටර්න් එකක් අරගෙන පනිනවා විද්‍යා හා තාක්ෂණ අමාත්‍යංශයේ බිල්ඩිමට. බිල්ඩිමට කිව්වට ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වෙනවා හෝ ගාලා හොදේ. ඒ වෙලාවේ අමාත්‍යංසේ ඇමතිතුමාත් ඉන්නවා.. අපි ඒකට දාමු.. හර්රි.. විජිත හේරත් මැතිතුමා. උඩ තට්ටුවට වෙලා එතුමා දැං බලාන ඉන්නවා අහිංසක සිසුන් තම අමාත්‍යංශ භූමියට ඇතුල් වෙන විදිය. බලං ඉදල කතා කරනවා මහ එකාට. “හලෝ ලොකු මහත්තයා සහෝදරයා සර්.. Mayday Mayday" "අා. කියන්න හේරා සහෝ.. මොකද ඔය තරං හදිස්සිය“ “සහෝදරයා සර්.. මාර වැඩේ. අර අන්තරේ අහිංසක සිසුන් අපේ අමාත්‍යංශ භූමියට ඇතුල් වෙලා. උන්ට නං ටිකක් තරහ ගිහිල්ල වගෙයි පේන්නේ.. මම දැං මොකක්ද කරන්න ඕන ලොකු සහෝදරයා සර්“ “රයිට්... වහාම බිල්ඩිමේ සිකුරිටිල සෙට් එක විත්ඩ්‍රෝ කරන්න.. වහාම සියලු පිවිසිම් ගේට්ටු අරින්න. “ “ඉතිං එතකොට මුං ටික ඇතුලට ඇවිල්ල බාල් නටයි නෙව“ “මනුස්සයෝ මං කියන එක අහනවා. තමුසෙලා ගැටුං කළමණාකරනය ඉගෙනගත්ත නේද?? තමුසෙටත් දැං රහ කෑම කාලා මොලේ පුකට බැහැදලද?“ “නෑ නෑ සර්. දෙන්න අණ.. මං සුරකින්නං ඒ පණ“ “හරි මෙහෙමයි. අපිට ඕකට සුදානං වෙලා ඉන්න තිබුනා. මොකද ඒ අහිංසක සිසුන් එනකොට සියළු ගේට්ටු ගාව වතුර ඩිකැන්ටර් තියලා, බිසිකට් පෙට්ට් තුන හතරකුත් තියල ඒ අයගේ බඩගින්න නිවන්න තිබුනා. පව් අප්පා.. දැං කිලෝමීටර් තුනක් විතර පෙළපාලියකත් ආපු එකේ.“ “හරි ලොකු සෑර් සහෝදරයා මං ඒක කරන්නං“ “කියන දේ අහනවකෝ“ “හරි දැං ඒ අය ඇතුලට ඇවිල්ල නේද ඉන්නේ.. කොහොමද තත්වය“ “දැං සිකුරුටි කට්ටිය ඒ අයට බිල්ඩිමට ඇතුල් වෙන්න නොදී ඉන්න ලොකු සටනක් දෙනවා. ඕඅයිසී කිව්වා පොලිසියටත් දැනුම් දුන්නා කියලා. බිල්ඩිමට ඇතුල් වෙන යකඩ ගේට්ටු පවා අපි වහලයි තියෙන්නේ දැං.. මට පේනවා තත්වය නං එච්චර හොද නෑ කියලා. දන්නවනේ මේ යුඑන්පී අන්තර කාරයෝ කියන්නේ මොන වෙලේත් අඩිය ගහපු ගමන්මයි. අන්න ඒකට අපි අන්තරේ රන් කරද්දි නේද සර්“ “තමුසේ වැඩේ වරද්දගෙන නේ.. දැං අපි ජනතාවාදි ආන්ඩුවක් විත්තිය තමුන්ටත් අමතක වෙලා... දැං මං කියන විදියට කරනවා“ “එහෙමයි සර්“ “වහාම සිකුරුටි පසු බහින්න කියන්න. දැනටත් වහල තියෙන හදිසි පිටවීමේ ගේටුටු ඇතුලු සේරම ගේට්ටු ඇරල තියන්න.. අමාත්‍යංශ වාහන ගැරේජ් වල ලොක් කරල නං ඒවත් ඇරල තියන්න. ලමයින්ට යන්න අමාරු නං එතනට ඒ වාහන ටික ඉක්මනට ළමයි ඉන්න තැනට ගේන්න. ඔය වහන් ඉන්න යකඩ ගේට්ටු, දොරවල් ජනෙල් ඔක්කෝම අරිනවලා. මතක ඇතිව අර තඩි අමාතංශ බෝඩ් එකට ඒ දරුවන්ට නැගල පෝස්ටර් අලවල අමාත්‍යංසේ අත්පත් කරගන්න පහසු කරන්න දිග ස්ටෙප් ලැඩර් දෙකක් දෙපැත්තෙන් තියනවා. සියළුම සේවකයන්ට තමන්ගේ කාර්යාල වලින් ඉවත් වෙලා කොරිඩෝ වල දන ගහගෙන ඉන්න කියන්න. කිසිම හේතුවක් මත කට අරින්න බෑ. බැරි වෙලා හරි අහිංසක දරුවන්ට කෝපය ඉහවහා ගිහිල්ල මොනව හරි කඩල බිඳල දාන්න අවශ්‍ය නං මේන්ටෙනන්ස් ස්ටාෆ් එකට කියන්න ඒ සියළු පොලු, ගල් වගේ දේවල් සපයන්න කියලා.. “ “සර්. අපේ කම්පියුටර් රූම්. සර්වර් රූම්. ප්‍රි වයිෆයි ඇන්ටනා තියෙන ඒරියා එකට ගියොත් මොකද කරන්නේ“ “ඒක තමා මනුස්සයෝ කීවේ.. දොරවල්.. සියළු දොරවල් ඇරල තියෙනවා. ඒ අහිංසකයන්ට හිතේ කෝපය යනකං ඇති තරං ඒ කෝපය පිට කරගන්න අවස්ථාව දෙනවා. දැං තමුන් හොයන්නත් එන නිසා වහාම එළියට බැහැල ඒ අන්තරේ කැඳවුම්කරු අතට මෙගාෆෝන් එකක් දීල එතනින් දනගනගෙන ඉන්නවා. කිසිම හේතුවක් මත පොලිසිය, එස්ටීඑෆ්, හමුදාව ගෙන්වන්න බැහැ. තේරුනාද? ඒ දරුවෝ කෝපය අහවර වෙලා යනකොට මහන්සිය නිමෙන්න හොද තේ එකක් හදල දෙනවා කට්ලට් එකක් හරි රෝල්ස් එකක් හරි එක්ක. අනික ඒ ලමයින්ට ගෙවල් වලට යන්න පොලිස් ආරක්ෂාව දෙන්න ඕන. මොකද සමාර විට අපේ පාක්ෂිකයන් අතර උනත් නාහෙට නාහන අය ඉන්න පුලුවන්. අන්න එහෙම අවස්ථාවක් ආවොත් නීතිය දැඩිව දැඩිව ක්‍රියාත්මක කරන්න කියල මං ත්‍රිවිධ හමුදාවටම උපදෙස් නිකුත් කරන්නං. තව දෙයක් ඒ අය ගියාට පස්සේ අලාභය තක්සේරු කරල මට කියනවා. මං ඒක මගේ පුද්ගලික වත්කම් වලින් ගෙවන්නං.. “ “හොදයි සර්..“ “ආ මේ.. හේරා.. මොකක්ද මේ අහිංසකයන්ගේ ඉල්ලීම කිව්වේ“ “සර්.. මට තේරුන්නෑ“ “මං ඇහැව්වේ මොකටද ඔය උද්ඝෝෂණය කරන්නේ“ “සර් ස්ලිට් එක ජනසතු කරන්නලු“ “ඒකද?? ඔන්න ඒක වහල දාන්න කියනවා.. මේ පුශ්න නෑනේ එතාකොට. බලන්න මේ ළමයි කැම්පස් වල ඉදල අතින් වියදං කරගෙන බස් අරගෙන බඩගින්නේ.. දුක හිතෙනවා අයිසේ..“

Friday, May 5, 2017

වයස කියන්න ඇඹරෙන්න එපා ඩෝ... (Mistakes make it young)

“වයස කියන්න“

ඔය  ප්‍රශ්නේ අහපු ගමන් හැමෝම ඇඹරෙනවා බෝම ටික දෙනෙක් ඇර. මම ඊයේ ගියා උපවාසාත්මක ලේ සාම්පල් පරීක්ෂාවකට. ඔහේල දන්නෙ තැනිවට මට හොදටෝම කොලෙස්ටරෝල්. දැං මාස හයකට උඩදි ඔය තත්වය මතු වෙලා මං බෝම බය වෙලා ගිඩිස් ගාලා බේත් ගන්න ගියා. ඒ බ්ලඩ් රිපෝට් බලපු පාදෙනිය මහත්තයා.. සොරි දොස්තර මහත්තයා කිව්වේ බුඩාම්මේ හොදටම වැඩියි. දැං ඉතිං ඔය අනං මනං විකාර නතර කරල හැදෙන්න බලන්නය කියලයි .එහෙම කියල welcome atorvastatin කියල බේතක් දුන්නා මිලිග්‍රෑම් 20 එකක් රාත්තිරියට කෑමෙන් පස්සේ පානය කරන්න. ඔය වෙල්කම් කෑල්ල මං දැම්ම එකක් මිසක්කා බේතේ ගහල තියෙන්නේ Atorvastatin කියල විතරයි. ඉතිං බේත් ටික දීලා ඉවර වෙලා මෙන්න මේ උපදෙස් ටික දුන්නා.

කෑම පාලනය කරන්න.
තෙල් ආහාර, මස් අනුභවය වහාම නවත්නන්න.
පොල්කිරි ඉතා අඩුවෙන් ආහාර සකසන්න.
පොල්කිරි බ්ලෙන්ඩ් නොකරන්න. (Blender භාවිත නොකරන්න)
ආහාර ගැනීමෙන් අනතුරුව තරමක රස්නය ඇති ජලය පානය කරන්න.
දිනකට විනාඩි තිහක් ඇවීදීමේ ව්‍යායාමයේ නිරත වීම

ඔය කිව්වත් වගේ දොස්තර මහත්තයට පිංසිද්ධ වෙන්න මුල් මාසේ විතර ඒ කිව්ව විදියටම කෙරුනා බයටම. දෙවැනි මාසේ වගේ වෙද්දී ව්‍යායාමයට ඇවිදින එක දවසක් ඇර දවසක් වගේ වෙන්න ගත්තා. දැං කොලෙස්ටරෝල් ටිකක් බැහැල ඇති ඒක නිසා ඔච්චරටම මහන්සි වෙන්න ඕන නෑ වගේ හිත සනහනගත්තා. තවත් ටික දවසක් යනකොට ගෙදරින් හදන කෑම එකෙත් වෙනස් කම් වෙන්න ගත්තා. ආහ්. අමතක උනා කියන්න. ඔය දවස් වල සෙට් වෙච්චි වෙඩින් වලටවත්, දානෙ ගෙවල් අර ගෙවල් මේ ගෙවල් වලදීවත් තෙල්දාපු කැමක් කන්න උත්සාහ කරේ නෑ. ඒ මදිවට මං ලෙඩා බව දැනගෙන යන යන පාටි වල තෙල් නොදාපු කඩල, එළවලු තම්බල හෙමත් මට අනුකම්පාවෙන් හදල තියන්න යාලුවෝ වගබලාගෙන තිබුනා. දැන් මාස දෙකක විතර ඉදල කිසිම රහක් නෑනේ.. අර දොස්තර මහත්තයා දීපු අවවාද, අනුශාසනා තඹේකට මායිම් නොකරපු මං පරණ පුරුදු ජීවිතයටම බැස්සා. තෙල් දාපු මස් ගාත, බටර් චීස්, කොත්තු, රයිස්, පිට්සා අරව මේවා හැමදේම කැවා. ව්‍යායාම.. පිස්සුවක් ඇතෑ. ඒකත් නවත්තලම දැම්මා.

ඉතිං දැං මට හොදයිද?

කියන්න කනගාටුයි සහෝදරවරුනි... ඊයේ කරපු පරික්ෂණයෙන් ඔප්පු උනා මං තාමත් ලෙඩෙක් කියලා. මුලින් වතාවට වඩා ටිකක් හොද උනාට, ගිලෙන්න ඉන්න මිනිහට පිඳුරු ගහෙන් ඇති සෙතක් ඇතෑ. ඉතිං මං ආයි මාස දෙකක්වත් දොස්තර මහත්තයා කියපු දේවල් මෙනෙහි කරමින් ඒ ටික කරන්න යන ගමන්.

දැං මං පටන් ගත්තේ ලැබ් එකට ගියපු තැනින් නෙව. එතනට මං ඉද්දීද්දිම ආවා මටත් වඩා වයස තරුණයෙක්.

“සර්. ෆාස්ටින් හිටියද?“

“ඔව්. පැය දොළහක්.“

“සර්. කීයටද අන්තිමට කෑම කැවේ“

“ඊයේ රාත්තිරි 7.45 ට“

“ඊට පස්සේ තේ එකක් වත් බිව්වේ නෑනේ“

“නෑ“

“සර්ගේ නම“

“චාමර“

“වයස“

ඔන්න ඔතනදි තමා මගෙත් ඇස් උඩ ගියේ. මේ හාදයා ටිකක් තටමල පොඩ්ඩක් පරක්කු කරල ඒක කියන්න කාලය ගන්න කොට මං මිනිහා දිහා බැලුවා. ඇයි දෙයියනේ නිළියෙක් මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකට ගියා වගේ නේ.. උත්තරය නෑ. කෝම හරි බෝම අමාරුවෙන් මිනිහා කිව්වා “විසි නමයයි“ කියලා. ඒ කිව්ව ගමන් එයාගේ වයිෆ් වෙන්න ඕන පැනපු ගමන් කියපි “නෑ නෑ විසි අටයි“ කියලා. මිනිහත් ලැජ්ජාවට පත් වෙලා ආයි කියනවා “ඔව් විසි අටයි“ කියලා. මේ අලකංචියට මැදි උනා ඩර්ඩන්ස් ලැබ් එකේ නංගි කියනවා “වැරදුනා නේද.. හ හ හ“. ගහන්ඩ තිබ්බේ මූණ දෙක වෙන්න ඔහොමත් ලැජ්ජාවට පත් කරනවද තමන්නේගේ කස්ටමර්ලා.. නේද?

ඉතිං ඕගොල්ලෝ හිතනවා ඇති මං වගේ අවංක කෙනෙක් එකපාරටම වයස කියයි කියල නෙහ්. අන්න ඒකනේ.. මටත් තත්පර පහක් දහයක් ගියා කියාංකෝ මගේ වයස හරියටම හදාගන්න. ඒ්ත් මම නං පරක්කු වෙලා හරි ටක්කෙටම වයස කිව්වා.

හැබැයි ඔය ප්‍රශ්නය වැඩියෙන්ම බලපාන්නේ දරුවන්ගේ උපන්දිනය කියන්න ගියාම. එ් හාදයෝ චැනල් කරල පෙන්නන්න ගියාම හරි වෙන කොතනකට හරි ගියාම දරුවන්ගේ වයස ටක්කෙටම කියන්න නං ටික වෙලාවක් හිතන්න වෙනවා. 

ආන්න දැක්කද,, අපිට ඉස්කෝලේදි උගන්නපු අයියල කියල තියෙන්නේ “සුදානම් නොවී නොසිටිනු“ කියල නෙව. ඒ උනාට එව්වා කව්ද අහන්නේ. මරු වැඩක් උනා එක දවසක්.

ඔන්න අපේ ලොකු එකා ඉස්කෝලේ දාන්න චක්‍රලේඛ ප්‍රකාරව සුදුසුකම් හදාගනිමින් ඉන්න කාලය මේක. ඒක නිසා මං ඉල්ලන ඉස්කෝලෙට ආසන්න ස්ථානයක ස්ථිර පදිංචිය තියෙන්න එපැයැ. අවුරුදු පහක් ඡන්දහිමි නාමලේඛණයේ නම තියෙන්න ඕන උනත් පහු ගිය අවුරුදු වල ළමයි ඇතුල් කරපු ලකුණූ මට්ටම බැලුවම ඡන්ද නාම ලේඛණේ අවුරුදු හතරක් නම තිබ්බත් ඇති. අනිත් ලකුණූ ටික හොර අව්‍යාජ සහතික වලින් ගොඩ දාන්න පුලුවන්. ඒක නිසා කොල්ලට අවුරුද්දක් පිරිච්චි ගමන්ම ඉස්කෝලේ කිට්ටුව ඇඩ්‍රස් එකක් හොයාගෙන ඒ චන්දනාම ලේඛණේට මගේ නම දාගන්න මැතිවරණ කාර්යාලයට දුන්නා ඇපීල් එකක්. ඔය ඇපීල් එකට අවශ්‍ය පරික්ෂණයට සහභාගී වෙන්නය.. ඒකට අවශය ලියකියවිලි අරගෙන එන්නය කියලා ස.මැ.කො. මට ලියුං කරදහියක් එවල තිබුනා. ඉතිං ඒ දිනේට හොදට සුදානං වෙලා කියන දේවල් මොනවද කියලත් දවස් ගානක් තිස්සේ වයිෆ් එක්කත් සාකච්ඡා කරල අපි ගියා පරි්ක්ෂණයට. එතැන ඉන්නවා ස.මැ.කො. යි, ග්‍රාම සේවකයි (ඒ යකාට නං මාව මතකයි.. මිනිහා ගාව අඩා වැටිච්චි නිසා) තව කව්ද දෙන්නෙකුයි හිටියා.

ස.මැ.කො. තමයි පරික්ෂණය මෙහෙයවන්නේ. මුලින්ම අහන සම්ප්‍රදායික ප්‍රශ්න ටික මම අතැරල දැම්මා.

“ඇයි ඉතිං ඇපීල් කරන්න බලන් හිටියේ?“

“මේකනේ සර්. මම මේ අවුරුද්දේ තමා ට්‍රාන්සර් ආවේ“ (රෙද්ද තමා.. මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් ආවේ)

“ආ.. ඒක නිසා ඇප්ලිකේෂන් කෝල් කරපු වෙලාවේ දාන්න බැරි වෙලා. අපේ ග්‍රාම සේවක මහත්තයා මොකද කියන්නේ.. අපි නම් දෙක දාමුද?“

“ප්‍රශ්නයක් නං නෑ සර්. මොකද ඒ ගෙදර කට්ටිය තාවකාලික බදු ඔප්පුවක් දීල තියෙනවා“

“හොදයි මහත්මයා. එහෙනං ප්‍රශ්නයක් වෙන එකක් නෑ. ඉතිං ඕගොල්ලන්ට බබාල හෙම ඉන්නවාද?“

“ඔව්. එක පුතෙක් ඉන්නවා“ 

“වයස කීයක්ද දැං පුතාට“

“තාම අවුරුදු එකහමා..... හත.....රයි.... රයි

ඔහොම මං උත්තරේ දෙද්දීම, අතරින් පැන්න වයිෆ් කියාපියකෝ හතරයි කියලා. දැං ස.මැ.කො. තුමා ග්‍රාමසේවක මහත්තයගේ මූන බලනවා. අනිත් දෙන්න මුණු බලාගන්නවා. දැන්නං මට එතන පුටුව යට විශ්වයේ අනික් කෙළවරින් මතු වෙන්න සිදුරක් තිබුනත් පනින්න තරං හිතයි. ඔළුව උස්සල බලන්න හිතෙන්නෑ. ඇස් වලින් කඳුළු පනින්න ඔන්න මෙන්න. ආයි මැකෝ.

“දැං මං කාගේ උත්තරයද පිළිගන්න ඕන.. හා හා. ඕගොල්ල ලබන පාර ලිස්ට් එකට නම දාලා ඉන්ටර්විව් එන්න. ඒ එනකොට දරුවගේ වයස හරියටම දැනගෙන එන්න.. හොදයි ගිහින් එන්නකෝ හෙනං“

එළියට බැහැල පොළව පලාගෙන දුවන්නේ මොන වෙලේද කියල බලං හිටපු මිනිහට පොළව පලල දුන්නා වගේ මාත් ඒ සැනිං දුවගෙන ගියා එළීයට. ඒ අහළ පහළවත් ඉන්න ඇහැක.. මුළු ඔපීසියම මට හිනා වෙනව වගේය කියන හීන මානෙත් ඇති උනා. වයිෆුත් ඇදගෙන එළියට ගිහිල්ලා යාන්තං හුස්ම ටිකක් ගත්තේ නැත්නං කලන්නේ දාන්න තරං අවුල් වෙලා හිටියේ. දැං ඉතිං ඔය ගැන කතා කරල වැඩක් නෑනේ. කොහොම කරත් මං ඇත්ත කිව්වත් මං නේ වැරදි වෙන්නේ කියල මං කට වහගෙන උන්නා. ඒ උනත් ස.මැ.කො. තුමා අතටම දීපු චැන්ස් එක වචනයකින් විනාස කරගත්තා කියල හිතන එක අදටත් කනගාටුවක් ඇති වෙන සිතුවිල්ලක්.

කෝමින් කෝම හරි චන්ද ලේඛණේ නම, එක අවුරුද්දක් අඩුවෙන් හරි ඊළග අවුරුද්දේ කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතිව දාලා ඇප්‍රව් කරන්න ඒ හිතවත් ස.මැ.කො. කටයුතු කළා මොකද වටින් ගොඩින් මාත් පොඩි බෝලයක් බැස්සුව නිසා. නැත්නං ඕව්වා කරගන්න පුලුවන් වැඩය ආයිබෝං. එහෙනං මං ගියා.

හොව්. හෝව්. යන්න කලින් කියන්නේ. තමන්ගේ හරි දරුවන්ගේ හරි වයස කියන්න ඕන තැනකට යනවනං ඔය මහත්තැන්ල පොඩ්ඩක් සුදානං වෙලා යන එක කෝකටත් හොදා. නැත්නං නිරපරාදේ මං වගේ කපටියන්ට අහු වෙන්න පුලුවන්. චියර්ස්.. (අද බොන එක ගැන මුකුත් කිව්වේ නැතිව හිතට හරි නෑ නෑ වගේ)

මේකත් ලී කුට්ටියට

Tuesday, May 2, 2017

විචා බැලීම (My trip report to Wicha's Funeral)

මා පසුගිය අප්‍රේල් මස 29 දින බ්ලොග් වසන්තයේ ලියා තැබූ පහත පණිවිඩය මතකද?
දේශක යා April 29 at 12:02pm දවසින් පැය දහ අටක් බ්ලොග් වෙනුවෙන් කැප කර, අවශ්‍ය අවස්ථාවේ සොයා ගැනීමට නොමසුරු දැනුමක් ගබඩා කර තැබූ විචාට ගෞරව දැක්වීමට මගේ ජීවිතයෙන් පැය දහ අටක් ගත කිරීමට කැමැත්තෙමි.. තවත් කැමති අය සිටීද?
එම ඇමතුමට පිළිතුරු ලෙස කිහිප දෙනෙකු විචා බලන්නට යන්නට කැමැත්ත පල කළද, මා සමඟ යෑමට අකමැත්තෙන්දෝ කිසිවෙකුත් සම්බන්ධ කර ගැනීමට නොහැකි බව වැටහෙන්නට වූ අතර, එය මාගේ වැරැද්දක් වන්නට පුලුවන. කෙසේ වෙතත්, සඳහන් කල පරිදි මාගේ ජීවිතයෙන් පැය 18 ක කාලයක් විචා වෙනුවෙන් වෙන් කිරීමට මා ගත් තීරණයේ වෙනසක් වූයේ නැත.
එම කරුණ සිතෙහි තබාගෙන විසි නමය දින රාත්‍රියේ නිවසට වී තට්ට තනියම බ්ලැක් ඕපල් බාගයක් රස විදින අතරේ, වෙනත් ස්ථානයක එවැනිම කාර්යයක සිටි Sathyajith Kannangara මහතා හා සිදු කරන ලද ඔන්ලයින් කතාවකදී ඔබ යන්නේ නම් මා එන්නේ යැයි එඩිතරව ප්‍රකාශ කිරීම හේතුවෙන් තනියම යාමට බියෙන් පසුවූ මාගේ බිය දුුරු විය. ඒ අනුව අප කතා කරගත්තේ තිස් වන දින සවස් වරුවේ ගමන පිටත් විය යුතු බවයි. තවද, අවුරුදු කාලයේදී තමාට නුහුරු බයිටක් අනුබව කිරීම නිසා යම් රෝගි තත්වයකින් පෙලෙන Naleen Dilruksha මිතුරාගේ බණ්ඩිය පරික්ෂා කිරීමේ උවමනාවක්ද තිබු හෙයින්, එතුමා බැලීමට මීරිගම යාමටද අදහස් කරගෙන විචාගේ අවමඟුල් ගෙදරට යාමට තීරණයකට එළැඹුනි.
මෙම තීරණය පිළිබඳව අප හිතවත් ගස් ලබ්බා මහතා දැනුවත් කිරීමෙන් අනතුරුව, අප පැමිණෙන ඕනෑම මොහොතක මළ ගෙදරට පැමිණෙන බව සහතික කිරීමට තරම් ඔහු කාරුණික විය.
මා ගමන ආරම්භ කලේ පස්වරු 4.00 ටය. එහිදී මගේ ගමන් සඟයා ලෙස පළපුරුදු රියදුරෙකු වන හිතවතෙක් පත් කර ගැනීම අනාගතය බලා ගත් පැහැදිලි වැදගත් තීරණයක් විය. පස්වරු හතට පමණ කොට්ටාවට පැමිණීමෙන් අනතුරු කන්නාට දන්වා සිටි පරිදි ඔහුව ගැනීමට කළුබෝවිලට පැමිණෙන ලෙස දන්වා සිටි නිසා, මේ මොන මගුලක් දැයි සිතින් බැන වදිමින් සිටින්නට සිදු විය. එනම් කොට්ටාවේ සිට කළුබෝවිල ගොස් ඒ හාදයාද ගෙන ට්‍රැෆික් අස්සේ යාම කාලය අපතේ හැරීමක් වන බැවිනි. තවද අධිවේගී මාර්ගයේ කඩවතට ගොස් ඉතා පහසුවෙන් මීරිගමට ලගා වීමට හැකියාව තිබියදී මිතුරෙකු ලෙස කන්නා කරන ලද යෝජනාව ඉවත දැමීමට මා හට සිදු විය. මිනිහා බැන්නත් කමක් නැත කියා කොට්ටාවට පැමිණෙන්නයැයි ඉල්ලා සිටි විට “ඕක කලින් කිව්වනං ඉවරයි නේ *ට්ටෝ“ ලෙස පවසා කොට්ටාව කාර්ගිල්ස් එක අසලට පැමිණීමට පොරොන්දු විය. අවසානේ ඔහු එතැනට එන විට මැයි දිනයට වසන කොට්ටාව බාර් එක ඉදිරිපිට ඇති ගාලගෝට්ටිය බලමින් සිටීමට සිදු වීම සිත පාරන සිදු වීමක් විය. මක් නිසාද යත් අපටද තව මොහොතකින් එහි කොටස් කරුවන් වීමට සිදු වන නිසාය.
කන්නා පැමිණියේය. ඔහු මා නොහඳුනතත්, මා ඔහුව හොදින්ම හදුනාගත්තෙමි. කාලවර්ණ කෙට්ටු කුඳු ගැසුනු මහලු කන්නංගර මහතා අපහසුවෙන් අැවිදගෙන අයුරු බලා සිටීමට නොහැකි හෙයිනුත්, මා සොයමින් ඔහු කන කට්ට පිළිබඳ ඇති වූ කනගාටුවත් නිසා වහාම ඉදිරියට ගොස් ඔහුව පිළිගත්තෙමි. ආගිය කතා තත්පර තිහකට පමණ සීමා වද්දී වැදගත්ම ප්‍රශ්නය ඔහු ඇසුවේය.
“මුක්ත් ගත්තේ නැද්ද?“ “නෑ.. මම ඉතිං ඔයා එනකං හිටියේ (මගේ අතේ සල්ලි තියනවයි යකෝ ඔය තරං“) “ආ එහෙනං අපි මොනවද ගන්නේ“ “ගන්න එක අවුලක් නෑ. බලහංකෝ අතට පොරේ. එපා වෙනවනේ“ “පිස්සුද බං කා්ර්ගිල්ස් එකේ තියෙනවා“ “හප්පට ඇත්තද? යමං එහෙනං“
අප කාර්ගිල්ස් කඩය ඇතුලට යන විට එහි මධ්‍යසාර අංශය මැස්සන් වේලෙමින් පැවතිනි. වට පිට බලා සුදුසු භාණ්ඩයක් තීරණය කිරීමෙන් අනතුරුව මිදි වගයක් මිලදී ගැනීමට ඇති බව පවසමින් මා ඉක්මනින් එතැනින් ඉවත් උනෙමි. (නැත්නං යකෝ ඒකට ගෙවන්න වෙන්නෙත් මට නේ බම්බුව.. ) මා මිදි මිලදී ගෙන පැමිණෙන්දී සුදු ලේබල් බෝතල් දෙකක තුරුල් කරගත් කන්නා මා ඉදිරියට පැමිණි අතර ඉන්පසුව සතුට දෙගුණ තෙගුණ විය. සොරි දුක.
වාහනයට නැගි අප, මීරිගම බලා පිටත් වූයෙමු. ඒ අතරවාරයේද ගස් ලබ්බා ඇමතුමක් ලබා දෙමින් පැමිණීම විමසා සිටින ලදි. නලියා ගේ නිවස සොයාගැනීමට නොදන්නා හෙයින් නලියාගේ ප්‍රෙද්ශයේ ජීවත් වන සුදීමතකු වන Pubudu Alahakoon නම් සුරුබුහුටි තරුණයා සම්බන්ධ කර ගැනීමට කන්නා කලින්ම කටයුතු කර තිබුණි. ඔහුද රැගෙන අප නලියාගේ නිවසට යන විට එ කලාපයම අඳුරු ගුහාවකි. විදුලි බිල්පත් වල සැර කමටදෝ නිවස ඇතුලේවත් පිටතවත් අවම වශයෙන් කුඩා එල්ඊඩී බල්බයක් වත් දල්වා නොතීබීමෙන් මේ යකා නිවසේ නැතුව ඇතැයි යන අනියත බිය ඇති විය. එහෙත් නලියාගේ නිල වාහනය නිවසේ තබා මිනිහා කොහේවත් යන එකක් නැතැයි පුබ්බා සපථ කර සිටිම අස්වැසිල්ලක් විය. දොරට තට්ටු කර සුළු මොහොතකින් කෙඳිරිගාමින් පැමිණෙමින් නලියා දොර ඇර අපව පිළිගන්නා ලදි. පසුව කතා කරමින් සිටිනා තුර මේ කොහේ යන්නේදැයි නලියා විමසා සිටියේය.
“අපි විචාගේ මල ගෙදර යනවා“ “මොකා. විචා මලාද?“
විස්මයට පත් වූ නලියාගේ ඒ වදන් මේ පුද්ගලයා පසු ගිය දවස් වල කොපමණ අපහසුවකින් සිටින්නට ඇත්දැයි කියාපෑමට වැදගත් සාක්ෂියක් විය. අප නලියාගේ නිවස පැමිණීමේදී කතා කරගත්තේ පාර පෙන්නීමට පැමිණි පුබ්බාද මළගෙදර යන බව නලියාට සදහන් කළ යුතු බවයි. සිතු දේම විය. දැන් මේ රෝගියාටද මළ ගෙදරට යාමේ දැඩි අවශ්‍යතාවක් මතුව විටින් විට ඉල්ලීම් කරන්නට විය. එහෙත් පුබ්බාද යන හෙයින්, රෝගියාට යාමට කුඩා වාහනයේ ඉඩක් නැති බව තේරුම් ගැනීමෙන් අනතුරුව රෝගියා පසු බැස්සේය. (ඔය බඩේ අමාරු කාරයෝ ළගකවත් ඉන්න හොද නෑ සෙද්ද)
නලියාට සමුදී අප මීරිගමින් පිටත් වූ අතර, අතරමඟදී සපයාගත යුතු කළමණා කිහිපයක් ගැනීමට කඩ කිහිපයකට බඩ ගාන්නට කන්නාට සිදු වුයේ මිනිහා යන කිසිම කඩයක උවමනා දේ මිලදී ගැනීමට නොමැති වූ බැවිනි. පසුව මෙයට හේතුව තමාගේ පසුපස කැරකෙන අවාසනාව බව තේරුම් ගෙන කඩය අසලදී වාහනයෙන් බැසීමද ප්‍රතික්ෂේප කළ හෙයින් මටම කඩයට යාමට සිදුවිය. මගේ වාසනාව ඉතා හොදින්ම ක්‍රියාත්මක වූ හෙයින් උවමනා දේ මිලදී ගැනීම ගැටළුවක් නොවීය. ඒ අතරවාරයේදි කාල පරික්ෂා කිරීම් වල නිරත වූ ගස් ලබ්බා ඇමතුම් ලබා දෙමින් ස්ථානීය පරික්ෂාවන් සිදු කරන ලදි. විනාඩි දහයකින් පැමිණීමට හැකි බව ඔහුට සැල කර, පොතුහැරට විනාඩි 10 ක පමණ දුරක් තිබියදී වාහනය නවතා එහිම සිට පළමු වඩිය බඩට හලා ගත් අප ටික මොහොතක් සිටියදී මුලින් කිව් විනාඩි 10 ගෙවී අවසන් වනවාත් සමඟම ගස්ලබ්බාගේ කරදරකාරී පරික්ෂාවට යටත් වීමට සිදු විය. මාර්ග සලකුණු කිව් ආකාරයට පොතුහැර ස්ටේසම ලඟින් හැරී අප ටික දුරක් යනවිට එය නිවරැදි මාර්ගය නොවන බව තේරුම් ගෙන ගස්ලබ්බාට නැවත ඇමතුමක් දී මාර්ගය නිවරැදිව අසාගෙන පොතුහැර ස්ටේසම අසල සිට දෙවන වඩියද බඩට හලාගෙන ගමනට පිටත් වීමු. විචාගේ මළ ගෙදරට ආසන්නයේදී සුදු කොඩියක් දැක අපගේ ගමන් සඟයා මැණිකේ කෙනෙකුගේ මළගෙදරකට යාමට වාහනය හැරවුවද, විචා මැණිකේ නොවන නිසා නැවත හරවාගෙන මළ ගෙදරට පැමිනියෙමු.
වාහන ගාල අසලදී බස්තමක් රැගෙන පැමිණෙන කොළු ගැටයා මා හදුනාගත්තේ ඔහුගේ මුහුණුපොතේ පින්තුර සියල්ලම මා බලා තිබු හෙයිනි. සැලැස්ම කන්නාටද පුබ්බාටද දන්වා දොර ඇර බහින විටම ගස් ලබ්බා කතා කරන්නට විය. ඉන්පසුව දෙබස මා හා ගස් ලබ්බා අතර සිදු විය.
“මගේ යාලුවෙකුත් එනවා කිව්වා.. ඒගොල්ලද මන්ද?“ “කව්ද යාලුවා“ “ඒක තමයි. මං අදුරන්නෑ. ඒක නිසා ඒගෝල්ලද කියලයි බැලුවේ.. වෙලාව බැලුවම මේ වේලාවට ඒ ගොල්ල එන්න ඕන“ “මේ පුතා.. මම දන්නෑ ඔයා කව්ද කියලා. ඒත් මල ගෙදරකට එන මිනිස්සුන්ට මගට ඇවිල්ල කරදර කරන එක හරිද?“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළිතුරැ නැත. “එහෙම නෙමෙයි නේ. කව්රු හරි මල ගෙදරකට එනකොට ඉස්සරහට ඇව්ල්ල ඒ මිනිස්සුන්ට බහින්නවත් නොදී ඔහොම කතා කරන එක හරි නෑනේද? ඒවා ඕගෝල්ල දැනගන්න ඕන“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළීතුරු නැත. “හරි බහින්ඩ. මේක මේජර්ගේ මල ගෙදර තමා.. බලපං මේ කව්ද කියල. වාහනෙන් බහින්නවත් දෙන්නෑ. කතා කරනවා.. මගුල“
ගස් ලබ්බාගෙන් පිළිතුරු නැත.

මිනිහා දැඩි පීඩනයකටත් ලැජ්ජාවකටත් පත්ව ඇති බවට ලක්ෂණ මුහුණින් පෙනේ. .හැක් හැක්. ලබ්බාගේ බඩට තට්ටුවක් දමා “ඉතිං කොහොමද කකුල තාම හොද නැද්ද“ කියා අසන විට ගස් ලබ්බාට හීන් හිනාවක් ගියේය. ඉන් අනතුරුව හඳන්වාදීම් සිදු කරන ලද අතර, පුබ්බා මා ලෙසත්, කන්නා පුබ්බා ලෙසත් මා කන්නා ලෙසත් වරදවා හදුන්වා දීම සිදු කළ අතර, පුබ්බා තරමක් ඇතට වී සිටිම නිසා ඔහුට බැනවදින්නට සිදු විය.
“මොකක්ද බ දේසකයා. තෝ එනකං යනකං මෙයත් එක්ක කතා කර ඇවිත් දැං දැක්කම පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා. ඔහොමද බං යාලුවෝ“
වැඩේ පත්තු උනද ගස්ට සැක සිතින. ඉතිං ඒ සැනෙකින්ම නිසි හඳුන්වදීම සිදු කරන ලදි. එහිදි ගස් පවසා සිටියේ දුරකනයෙන් ඇසුනු වයසක කටහඬට අර ප්‍රාණවත් තරුණ කටහඩ හා සමකල නෙැහැකි හෙයින් තමාද සැකයකින් පසු වූ බවය. ඇරත් පුද්ගලයාගේ හැටි දන්නා ගස් ලබ්බා ඒ ගැන සැකහිතීම අරුමයක් වන්නටද බැරිය.
ගස් ලබ්බා එළීයේ තබා අප විචාගේ දේහය අසලට යන විට විචාගේ වැඩිමහල් දියණිය තවත් කිසිවෙකු හා දොඩමලු වෙමින් එතැන සිටියාය. දේහයට වම් පසින් විචාගේ හමුදා නිල ඇඳුමත් නිලලත් කඩුවත් තිබු අතර, එම මේසයේම වම් පසින් 2016 බ්ලොග් සම්මාන උළෙලේදි ලබා දුන් සම්මානයද, දකුණු පසින් 2015 දී දිනාගත් සම්මානය තබා තිබීමෙන්ම ඔහුගේ ජිවිතයට හමුදාව හා බ්ලොග් කෙතරම් වටනේදැයි විචාගේ පවුලේ උදවිය දැන සිට ඇත. මා 2016 දී විචා ලබාගත් සම්මානය ඔසවා බලද්දි එතැනට පැමිණි විචාගේ දියණිය මේ බ්ලොග් ලියන අයදැයි විමසා සිිටි අතර, ඉන්පසුව ඇය සියළු කාර්යයන් නවතා අප හා දොඩමළු වන්නට විය. බොහෝ කරුණු පවසමින් විචාගේ ජීවිතයේ තොරතුරුත් බෙදා හදාගනිමින් සහ විචා භාවිතා කළ කාමරයට අපව රැගෙන ගොස් ඔහු විසින් භාවිතා කරන ලද පරිගණකය, පොත් රාක්කය ඇතුලු සියලු දේ එකින් එක පෙන්වන්නටද විය. විචා බ්ලොග් පෝස්ටුවක් ලිවීමේදි කෙතරම් මහන්සියක් ගන්නේදැයි වටහාගන්නට ඒ දැකීමත්, දියණියගේ තොරතුරු දැක්වීමත් ප්‍රමාණවත් විය.
හබරල කවි යනුවෙන් මා පෝස්ටුවක් බ්ලොගයේ දැමු අවස්තාවේ “තෝ මේකේ අක්ෂර වින්‍යාස හදන කං මං කමෙන්ට් නොකරමි“ කියු විචා, සරමක් හැඳ නොපියවූ උඩ බොත්තම සහිත අත් කොට කමීසයකින් සැරසී තම ස්ථ්‍ුල ශරීරය පරිගණකය ඉදිරියේ වන කුෂන් පුටුව මත තබාගෙන, බෙල්ල මදක් උස් කොට තම මුහුණ මත රඳවා ඇති කණ්ඩාඩි කුට්ටම අතරින් කීබෝඩය බලමින් නැවත පරිගණක තිරයද බලමින් බැරෑරුම් ඉරියව්වකින් ඉහත කොමෙන්ටුව මගේ බ්ලොගයේ තබන අයුරු මැවී පෙනෙන්නට විය. යම් තොරතුරක් සියයට සියයක් නිවරැදි දැයි තහවුරු කර ගැනීමට විචා මුලාශ්‍ර කිහිපයක් විමසන අයුරුත් ඒ හා සම්බන්ධ දැනුමක් ඇති අයට දුරකතන ඇමතුම් දී එම තොරතුර සම්පුර්ණයෙන්ම නිවරැදි කරගන්නා බවත්, සමහර පැරණි කරුණු දැනගැනීමට විචාට වඩා වැඩිමල් අය වෙත ගොස් විමසා සිටින බවද වශයෙන් බොහෝ කරුණු විචාගේ දියණිය අප වෙත පවසා සිටියාය. යම් කාර්යයක් ආරම්භ කර පසු එනම් බ්ලොග් පෝස්ටුවක් ලිවීමට පටන් ගත් විට කිසිම හේතුවක් මත එතැනින් ඉවත් නොවන ඔහු හදිසි කරුණක් පවසා සිටියද “මං බරපතල වැඩක්.. කරදර කරන්න එපා“ යනුවෙන් පවසා එහිම නිරත වන බවද, විචාගේ බිරිඳ ඔහුට අවශ්‍ය තේ, ආහාර ළගටම ගෙනැවිත් දෙන බවත දැන ගන්නට ලැබිණි. මීට අමතරව දැනගැනීමට හැකි වූ කරුණ වනුයේ විචා මත්පැන් සඳහා අසීමිත ආසාවක් දැක්වූ බවත් මත්පැන් අධිකව භාවිතා කරන බවත්ය. ඇය පවසා සිටි විචාගේ එකම වැරුද්ද එය විය. ඔවුන් එය අතිශයෝකිතියකින් තොරව පවසා සිටි නිසා විචාගේ එම වැරුද්ද පිළිබඳව අප තරමක් හෝ දැනගෙන සිටි බව සදහන් කළ හැකිය.
අප විචාගේ දියණිය හා නිවස ඇතුලට වී කතා කරමින් සිටි කාලය පැයක් පමණ වන නිසා අප කොහේදැයි ගස් ලබ්බා දුරකතන ඇමතුමක් දී විමසා සිටියෙන් ඔහුවද විචාගේ කාමරයට ගෙන්වා ගති. එහිදි විචාගේ දියණිය පවසා සිටියේ ගස් ලබ්බා හිතවතකු වශයෙන් විචාට තමන්ට උපරිම අයුරින් සහයෝගය දී උදව් කළ බවයි. ගස් ලබ්බා පාදයේ යම් ආබාධ තත්වයකින් පෙලුනද එම අපහසුතා උපකාර නොකිරීමට හේතුවක් කර නොගැනීමට තරම් කාරුණික වී තිබීම බ්ලොග්කරුවන් ලෙස අපටද යම් ගෞරවයක් ලබා දීමට කටයුතු කිරීමකි. ඒ සම්බන්ධව ගස් ලබ්බාට සිංහල බ්ලොග් රචකයන් හා පාඨකයන් ස්තුතිවන්ත විය යුතුමය.
පැයකට අධික කාලයක් නිවස ඇතුලේ සිට කතා කිරීමෙන් අනතුරුව අප නිවසින් පිටතට පැමිණි අතර, තවත් විනාඩි කිහිපයක් ඇතුලත අප වෙත සමීප වූ විචාගේ දියණිය අවශ්‍ය ආගන්තුක සත්කාර කරමින් නැවතත් දීර්ඝ කාලයක් එනම් පැයක පමණ කාලයක් නැවත අප හා දොඩමළු විය. ඒ අනුව විචා බ්ලොග් ලොවට සිදු කරන ලද සේවයක් පොදුවේ සිංහල පාඨකයන් හට ඔහු විසින් බෙදා දී ඇති නොමසුරු දැනුම සම්බන්ධවත් ඇයව දැනුවත් කිරීමෙන් අනතුරුව, තම පියාගේ බ්ලොගය මුල සිට කියවීම කළ යුතු බැව් ඇය හට පසක් විය.
අප විචාගේ ගෙදරට යන විට රාත්‍රි 11 පමණ වූ අතර, ගෙදර පොලීසියේ නොනවතින ආයාචනා මධ්‍යයේ වුවද ගස් ලබ්බා පැය කිහිපයක්ම අප හා රැදුනේය. අවසානයේ පෙරවරු තුනට පමණ අවසන් නිවේදනය නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව ගස් ලබ්බා තම නිවෙස බලා පිටත් වූ අතර, කම්කරු දින පෙරවරු 4.30 ට පමණ අපගේ ඉන්ධන අවසන් වීමෙන්ද අනතුරුව අප පිටත් වීමු.
එතැනින් පිටත් වූ ආකාරය මතක නමුත් නලියලගේ නිවස ආසන්නයේ ඇති රක්ෂිතයක් අසල නවතා මා නැගිට්ටවන තුරු සිදු වූ ක්‍රියාදාමය මා කෙසේවත් නොදන්නේ ඒ මුළු කාලය තිස්සේම මා ගැඹුරු නින්දකට වැටී සිටිම නිසාය. මිතුරන් මට බාධා නොකල අතර, ගමන් සඟයා සුරක්ෂිතව අපව රැගෙන එන්නට කටයුතු කර තිබිනි. එවැනි ගමන් සඟයෙකු මාගේ තනියට රැගෙන යාමේ බලවත් උවමනාව නිසාම ඔහුව රැගෙන ගිය අතර, ඔහු නින්දක් නොලැබ අපව රැගෙන අපට අවශ්‍ය ස්ථාන කරා රැගෙන ගියේය.
ඉතිං අර මා නොදන්නා කාලය තුල සිදුව තිබේයැයි මට දැනගන්නට ලැබුණු එකම දේ, මැයි දිනයදා පෙරවරු 6.00 වන විට කොහෙන් හෝ මුන් කිං එඩ්වඩ් බෝතලයක් සොයා ගැනීමය. ඊට අවශ්‍ය බයිට් ලෙස නලියාගේ ඉඩමේ තිබූ ජම්බු ගසක ජම්බු ගෙඩි හත අටක් කඩා ගැනීමට කන්නා සමත් වී තිබුණි. රක්ෂිතයේ සිට නලියාද එකතු කර ගනිමින් උදේ 6.00 ට එම කාර්යයද කළ අප, අසල තිබු කඩයකින් උදෑසන ආහාර ගෙන පිටත්වීමු. පුබ්බාද නිවස අසලින් දමා අප ගමන පිටත් වූ අතර, උදෑසන ඇති වු ප්‍රබෝධය හේතුවෙන් සියළු දුක් අමතක් වී කන්නාද මමද මාරුවෙන් මාරුවට ගීත ගායනය කරමින් පැමිණියද මට නිදිමත ඇති වී එම කාර්යය ලොප් විය. කන්නාගේ නිවස අසල ට පැමිණෙන විටත් මා නිදිමතේ පසු වූ අතර, කන්නාගේ බිරිඳ විසින් සාදා දුන් රසවත් දොඩම් වීදුරුව නිසා නිදි මත පහව යන්නට විය. කළුබෝවිල පිහිටි කන්නාගේ නිවස ඒ වනවිටත් කඩිගුලක් මෙන් ඇවිස්සී තිබුණි. ඒ හේතුව බොහෝ අපහසුවෙන් දැන ගන්නා විට මෙතරම් කාලයක් ආශ්‍රය කලේ මෙවැනි අයෙකුදැයි සිතී “හයියෝ“ වචනය නිකම්ම පිට විය. හැක් බීආර්සී පිටියේ පැවැත්වෙන් ජවිපෙ රැළියට සහභාගී වන අනුර කුමාර, බිමල් ඇතුලු නායකයන් පෙළපාලියේ පැමිණෙද්දී ඔවුන්ට ජලය වීදුරුවක් බොන්නට දීම වසර ගණනාවක් තිස්සේ කන්නා විසින් සිදු කරනු ලබන බව එ් හේතුවයි. ඔහුට වතුර බෙදන්නට දී අප නිවස බලා පිටත් වූ අතර, නිවසට පැමිණෙන විට පෙරවරු 11.30 පමණ විය.
පෙරදින පස්වරු පහට පිටත් වූ මා, ආසන්න වශයෙන් මගේ ජීවිතයෙන් පැය 19 ක් විචා වෙනුවෙන් ගත කර තිබුනි. බලාපොරොත්තුව පැය දහ අටක් වුවද කන්නා, පුබ්බා, නලියා වැනි මිතුරන් නිසා එම කාලය ඉක්මවා ගත කිරීමට තරම් මට හැකියාවක් ලැබිණි.
බ්ලොග් ලොවට අමිල සේවයක් කළ විචාරක හෙවත් අසමි දකිම් සොයමි හෙවත් මේජර් ගුණරත්න මහතා හට අවසන් ගෞරවය දැක්වීමට හැකිවීම මට නම් සතුටකි. පිදිය යුත්තා කෙසේ හෝ පිදිය යුතුය. අපේ විචාට සුබ ගමන් කියමින් මාගේ සංචාරක වාර්තාවට තිත තබමි.
කිසිදා දැක නැතත්, මා මුහුණුපොතේ කන්නාට කියන දේවල් (බරපතල විහිළු) තඹයටට මායිම් නොකරමින් මම එනවා කියු වචන සැබෑ ලෙසම පිළිගන්නට තරම් කන්නා මාගේ වචනය විශ්වාස කිරීම, පාර පෙන්නීමට පැමිණි පුබ්බා අවසානයේ අපත් සමග මලගෙදර යාම, නලින් රෝගියා හමුවීම ඇත්තෙන්ම මිහිරි මතකයකි. සුහද මිතුරු ඇසුර කවදත් මා ප්‍රිය කරමි. එසේ හෙයින් සියළු දෙනා මා නොයන බවට කැට තබමින් සිටියදී වුවද යනවා යැයි කිව් සැනින් මාත් උඹ සමග එනවායැයි කියා විශ්වාසය පළ කර සිටි හිතවත් කන්නාටද, තරූණ පුබ්බාටද, රෝගි නලියාටද, අප එනතුරු එහි රැදී සිටිමින්ම පැය ගණනක් අප සමඟ ගත කළ ගස් ලබ්බාටත් අප ගමන් සඟයා වූ බේබ්ටත් ස්තුතිය පල කරමි.
තවද අප මළ ගෙදර සිටියදී පුරා විනාඩි විසි දෙකක තරම් කාලයක දුරකතන ඇමතුමක් ලබාදෙමින් මුළු ගමන පුරාවටම අප පිණවූ ඒ අසහාය සෙල්ෆ් ඇපෝයින්ටඩ් බ්ලොග් පොලිස් කාරයන් දෙදෙනාටද ස්තුති කළ යුතුමය. හැක්.
(මෙය මාගේ සංචාරක සටහනක් විනා විචාගේ ගුණ වැයීමක් නොවන බව කාරුණිකව සලකන්න)
සුභ ගමන් විචා!!
මේකත් වසන්තම්ට..

Wednesday, April 26, 2017

වසන්තම්ගේ ලී කුට්ටියට ලොබ බැඳ!!

බෙලිඅත්තේ කොඩිතුවක්කු..
අරාබියේ තඩි කරවිට
මගදි කැඩෙන හබරකඩය

පුංචි පහේ කළණසිරියා

බුදාම්මේ.. එකතු වෙලා
හරියට හෙම බැලුවොත් නං
ගොඩිසිලාල.. පැනිසිලාල..
නසරානියෝ සතර දෙනයි

නිකටම වගේ... ට්‍රයි කෙරුවා
අවුරුදු තුනකට කලියෙන්
කුට්ටි කඩන්නට පුලුවන්
මෝඩ බ්ලොගාලා අන්දා

එදා ඉදං ව්‍යාපාරේ දියුණු වෙනව සුරුසු ගාලා
ගාන හොදයි.. ලාබේ වැඩියි... මෝඩ කමට බේත් නෑනේ
දුං දම දම නිදා ගත්ත... කම්මැලිකම නහය උඩට
මොල තිබ්බත් යස අගේට.. අහු උනානේ වසන්තම්ට

එක පිට එක පෝස්ට් වැටේ. හයර් එකට වීල් එකක්
චන්ද කඩයි මැසින් එකෙන්.. ඩොලර් කුට්ටි තට්ටු ගනං
අනේ ඉතිං අහු උනානේ.. මේ අන්දොස් වාහෙලාට
නෙලුං යාය වගේ නෙමෙයි.. යටි මඩිමයි වැඩිය යන්නේ

ලියාපියව් තව තව ලිපි.. වසන්තම්ට රජ මගුලයි
මාසයක්ම තියෙන එකේ.. මැයි දාහත ඉවර තමයි
කොච්චර ලිව්වත් තරගෙට.. ජය පැන්නම් මටම තමයි
එච්චර දිනුවත් මොකටද.. ලී කුට්ටිය අගල් හයයි


බෙලිඅත්තේ කොඩිතුවක්කු කවියාගේ ව්‍යායාමයට අඩයකි..

Saturday, April 22, 2017

හිටං ඉන්න බොරු කකුලා (Rumpelstiltskin)

එක්තරා කාලෙක හරිම ලස්සන දුවෙක් හිටිය අසරණ දුප්පත් මෝල් හිමියෙක් උන්නා. දවසක් ඔහු රජතුමා ගාවට උවමනාවෙන්ම ගිහින් කිව්වා “මට දුවෙක් ඉන්නවා.. එයාට පුළුවන් පිඳුරු අඹරල රත්තරං බවට පත් කරන්න“ කියලා.

“ආ.. ඒක මං අහන්න ආස විදියේ වැඩක්. තමුන් කියන විදියට තමුන්ගේ දෝණියන්දැට ඔය වැඩේ කරන්න පුළුවන් නං.. හරි හෙට උදේ මා හමුවට පමුණුවපං. එතකොට මං ඒක පරික්ෂා කරල බලන්නං“ කියල රජතුමා අණ කරා.

ඉතිං පහුවදා අර මනුස්සයගේ දුවව රජතුමා හමුවට ඉදිරිපත් කරාට පස්සේ රජතුමා එයාව පිඳුරු පුරෝපු කාමරයකට එක්ක ගිහිල්ල, ඇමරුම් අත් යන්තරයකුයි රත්තරං නූල් ඔතන්න හිස් නුල් බෝලයකුයි දීලා මෙහෙම කිව්වා. “හ්ම්. දැං වැඩ පටන් ගන්නවා. තමුන්ට හෙට උදේ පාන්දර වෙන කොට මේ පිඳුරු සේරම ටික රත්තරං කෙඳි කරගන්න බැරි උණොත් තමුන්ව හෙට උදේට මරල දානව මං“

ඉන්පස්සේ රජතුමා කාරමය අගුල් දාලා යන්න ගියා. ඉතිං අර දුප්පත් රැරිවි කාමරේ වාඩි වෙලා තේරුං ගන්න බැරිව හිතුවා මේ මොන මරාලයක්ද කඩා පාත් උණේ කියල. ඇය මොන විදියෙන්වත් ඔය පිඳුරු අඹරලා රත්තරං ගන්න විදියක් දැනං හිටියේ නෑ. ඉතිං ඇය බය වෙන එක අහන්නත් දෙයක්ද? බය වැඩි වෙලා එයා ඉකි ගහමින් අඩන්නට උණා. 

ඒත් හිටි ගමන්ම කාමරේ දොර ඇරගෙන කුඩා මිනිසෙක් කාමරයට ආවා. 

“සුභ සන්ධ්‍යාවක් මෝල්හිමි කුමරියනි.. ඇයි ඔබ මේතරංම අඩන්නේ?

“අනේ අයියෝ.. මට සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ මේ පිඳුරු අඹරලා රත්තරං හදන්නයි. ඒත් මං ඒක කරන විදියක් වත් දන්නේ අයියෝ“

“හරි.. ඔබ මට මොනවද දෙන්නේ මම ඔබ වෙනුවෙන් මේ වැඩේ කරල දුන්නොත්?“

“මං ඔබට මගේ මාලය දෙනවා“

ඉතිං අර කුඩා මිනිසා මාලය අරගෙන අත් යන්ත්‍රය ඉස්සරහ වාඩි වෙලා “ක්‍රර් ක්‍රර් ක්‍රර්“ කියලා තුන්පාරක් ඒකේ රෝදය කැරකෙව්ව විතරයි හිස් නූල් බෝලය පිරෙන්න රත්තරං කෙඳි ආවා. එයා ඒ විදියටම ආයිත් පාරක් රෝදේ කැරකැව්වා. ආයිත් රත්තරං කෙඳි ආවා. ඔය විදියට රෑ එළිවෙනකං අර පිඳුරු ගොඩම රත්තරං කරන්න ඔහුට හැකි උණා.

දවස ඉවර උන ගමන්ම රජතුමා කාමරයට ඇවිත් බැලුවම ඇස් අදහගන්න බැරිව පුදුමයට පත් උණා. කාමරේ පිරෙන්න රත්තරං. ඒ උනත් රජතුමාට තණ්හාවක් පහළ උණා. මුලින් තිබූ කාමරේටත් වැඩිය පිඳුරු පුරවපු ලොකු කාමරයට ඇයව රැගෙන ගිහින් ඒ සේරම පිඳුරු ගොඩම හෙට එළිවෙන්රන කලින්ත්ත රං වලට හරවන්න කියලා ඇයට අණ කළා. ඒත් මේ අහිංසක රැරිවි දන්න එකක් යැ කොහොම මේක කරන්නද කියලා. ඉතිං අඩ අඩ හිටියා. ඉස්සෙල්ල වගේම දොර ඇරගෙන අර කුඩා මිනිහා ආයිත් කාමරයට ආවා. 

“මම මේ පිඳුරු ගොඩත් රත්තරං වලට හැරොව්වොත් මට මොනවද දෙන්නේ?“ කුඩා මිනිසා ඇහුවා.

“මගේ ඇගිල්ලේ තියෙන මුද්ද මම දෙන්නං“

ඉතිං අර මුද්ද අරගත්තු කුඩා මිනිසා එළිවෙන කොට මුළු පිදුරු ගොඩම දිලිසෙන රත්තරං බවට පත් කරා. 

මේ ටික දැක්ක ගමන් රජතුමාට උඩ පනින තරං සන්තෝෂයක් ආවා. ඒ්ත් එයාට මේ රත්තරං මදි කියලයි හිතුණේ. ඒක නිසා ඊටත් වඩා පිඳුරු ගොඩක් තියෙන විශාල කාමරයකට අර ගැහැණු දරුවව අරගෙන ගියා.

“තමුන් අද රෑ එළිවෙන කොට මේ ඔක්කෝම පිඳුරු ටික රත්තරං වලට හැරෙව්වොත් මං තමුන්ව මගේ බිසව බවට පත් කරගන්නවා.“ මේ කෙල්ල මෝල්කාරයගේ ළමයෙක් උණත් මීට වඩා පෝසත් බිරිඳක් මුළු ලෝකෙන්ම හොයාගන්න බැරිය කියල රජතුමා දැනං උන්නා.

ඉතිං අර ළමයා කාමරේ දාලා අගුල් දැම්මට පස්සේ කුඩා මිනිහා ආයිත් දොර ඇරගෙන කාමරයට ආවා. 

“හරි. මේ පාරත් මම ඔය වැඩේ කරල දෙන්නං. ඔබ මට මොනවද ඒකට දෙන්නේ?“

“අනේ දැන්නං මට ඔයාට දෙන්න කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා නෑ“ ඇය දුකෙන් පිළිතුරු දුන්නා.

“හරි එහෙවං මට මෙහෙම පොරොන්දු වෙන්න. ඔයා රැජින උණොත් ඉපදෙන පළමු දරුවා මට දෙන්න ඕන“

රජතුමා කිව්වට ඒක වෙන දෙයක්ද කියල මේ අහිංසක ළමයට හිතා ගන්න බැරි දෙයක් නේ. ඉතිං මේ කරදරෙන් බේරිල යන එක ඊට වඩා හොද නිසා ඇය කුඩා මිනිහට පොරොන්දු උණා. ඉතිං එළිවෙන කොට පිඳුරු රත්තරං කරන වැඩේ වෙලා තිබුණා.

රජතුමා උදේම කාමරයට ආවම තමන් කියපු විදියට හැමදේම සිදු වෙලා තිබුන නිසා අර මෝල්හිමියගේ දුවව කසාද බැන්දා. ඉතිං ලස්සන මෝල්හිමි කුමාරයි අවසානේ රජ බිසව බවට පත් උණා.

අවුරුද්දක් ගියපු තැන ඇයට ලස්සන දරුවෙක් දරුවෙක් ලැබුණා. රැජින හීනෙන්වත් හිතුවේ නෑ තමන්ගේ දරුවව අර කුඩා මිනිහට දෙන්න ඕන කියලා පොරොන්දු වෙලා තිබුණත්. ඒත් එක පාරට එ් මිනිහා රැජින ගාවට ඇවිත් “දැං පොරොන්දු වෙච්චි විදියට මට දරුවව දෙන්න“ කියල කිව්වා.

මේක ඇහුව ගමන් රැජින භීතියෙන් ඇලලිල වෙව්ලල ගියා. ඉතිං ඇය කිව්වා මේ රාජධානියේ තියෙන හැම වටින දෙයක්ම දෙන්නං ඒත් මට දරුව දෙන්න බෑ කියලා. 

“මොන දේටත් වඩා පණ තියෙන යමක් තමා මට වටින්නේ“ කියලා කුඩා මිනිහා කිව්වා. 

අනේ ඉතිං මේක ඇහුවට පස්සේ හිත වාවන්නේ නැති වෙච්චි රැජින විලාප තියමින් අඩන්න ගත්තා. ඒ විලාපය ඇහුවම අර මනුස්සයටත් දුක හිතුණා. 

“කමක් නෑ. මං ඔබට දවස් තුනක කාලයක් දෙනවා. ඒ කාලය තුළ ඔබට මගේ නම හොයාගන්න පුළුවන් උණොත් ඔබ දරුවා තියාගන්න“

ඉතිං මේ රැජින මුළු රැයක් තිස්සේම තමන්ට හිතන්න පුළුවන් ඔක්කෝම නං හිතන්න ගත්තා. පහුවදා කුඩා මිනිහා ආවට පස්සේ රැජින එක දිගට තමන් දන්න නම් ටික කියන්න ගත්තා. ඒ ඔක්කෝම අහගෙන ඉදල මිනිහා කිව්වා “ඔය එකක් වත් මගේ නම නෙමෙයි“ කියලා.

ඉතිං රැජින දෙවෙනි දවසෙදි අහල පහළ ඉන්න හැමෝගෙම නම් අහගෙන ඒවයෙන් වෙනස් නම්, අමුතු නම් හොයාගෙන මිනිහා ආපු ගමන් කියවන්න ගත්තා . ඒත් ඒ එක නමක්වත් තමන්ගේ නෙමෙයි කියල මිනිහා යන්න ගියා.

තුන් වැනි දවසෙත් ඇය අහල පහළ අයගේ නම් හොයාගෙන එන්න කියල යවපු මනුස්සයට එක නමක් වත් හොයාගන්න බැරිව ඇයි ඇවිත් රැජිනට මෙහෙම කිව්වා.

“අනේ රැජිණියනි, මට අද එක අලුත් නමක් වත් හොයාගන්න බැරි උණා. ඒත් මං කැලේ කෙළවරට වෙන්න තියෙන කන්දේ මුදුනට ගියපු වෙලාවේ මං දැක්කා නරියෙකුයි හාවෙකුයි එකිනෙකාට සුබ රැයක් පතනවා. අන්න එතනදි මම දැක්ක පුංචි ගෙයක්, ඒ ගේ ඉස්සරහ ගිනි ගොඩක් ගහල තිබුණා. ඒ ගිනි ගොඩ වටේ හරිම පුදුම විදියේ කුඩා මිනිහෙක් තනි කකුලෙන් උඩ පැන පැන මහ සද්දෙට කෑ ගැහුවා මෙහෙම කියලා.“

“අ.. ද මම පුච්චනවා.. හෙ.. ට මං පෙරනවා
ඊට පස්සේ රැජිනගේ දරුවා මං ගන්නවා
හා හා.. කව්ද ඉතිං මාව දන්නේ
මම හරියට හිටං ඉන්න බොරු කකුලා වගේ නේද?


ඉතිං හිතාගන්න පුළුවන් නේද රැජින කොයි තරං සතුටු වෙන්න ඇද්ද කියලා ඒ නම අහලා. ඉතිං ටික වෙලාවක් යන කොට කුඩා මිනිහා ආවා රැජින හමු වෙන්න. 

“ඉතිං රැජිණියණි.. මගේ නම මොකක්ද?“

මුලින්ම ඇය කිව්වේ, “ඔයාගේ නම කොන්රැඩ්ද?“

“නෑ“
“එහෙනං හැරී“
“නෑ“
“එහෙනං ඉතිං ඔයාගේ නම හරියට හිටං ඉන්න බොරු කකුලා  වගේ නේද?“

“මේක යක්ෂ වැඩක් නේ.. මේක යක්ෂ වැඩක්නේ.. “ කුඩා මිනිහා තරහෙන් පුපුරු ගහන්න උණා. ඒ තරහින් තමන්ගේ දකුණු කකුල තදින් පොළවට ගහපු පාර මුළු කකුලම පොළවට කිඳා බැස්සා. ඊට පස්සේ පුළුවන් තරං වැර දාලා වම් කකුලෙන් හිටගෙන අත් දෙකෙන්ම කකුල අදින කොට.... ඒ මිනිහා ගැලවිලා දෙන්නෙක් බවට පත් උණා. 


Brothers Grimm - Rumpelstiltskin

වසන්තම්ගේ ලී කුට්ටියට තවත් අඩයකි. හැක්

පලි - මාෂල්, තරිදු (කාර් පිස්සුවා) හා ගල්මල් අයියාගේ දැඩි බලකිරීම මත සුබස හරහා පරික්ෂාවක් සිදු කරන ලදි. මේ උපන්තේකට එහෙම කළාමයි ආයිබෝවන්ඩ.. එතකොට මට මතක් උනේ ඒ දවස් වල, ඒ කියන්නේ මීට අවුරුදු ගානක් තිස්සේ ඉදලම ඒ උන්නැහේ මට කොයි තරං බැන්නද අක්ෂර වින්‍යාස, අරව මේව්වා හදාගන්න කියලා. සමහර පෝස්ට් වලදි උන්නැහේ කමෙන්ට් කරන්නෑ කියලත් කිව්වා ඒවා හදනකං. ඉතිං අපේ විචාරක මහත්තයට යහපත් සෞඛ්‍ය තත්වයක් ලැබෙන්න කියල ප්‍රාර්ථනා කරමු..

Wednesday, April 19, 2017

බොරු ගල් වීම හා ඒවා දිය වීම!!

මේක තාම අවුරුදු පැස්ටිවල් පැස්ටිවල් කාලේ නේ.. ඉස්සරනං අවුරුදු පෙස්ටිවල් හරි අගේට තිබුනා. ඒකට එකම හේතුව මං කුරුල්ලා වගේ තනියම පාවි පාවි හිටිය එක. ඒත් ඔය කූඩුවට තවත් කලු කපුටියෙක් වහපු දා ඉදල පරණ පුරුදු, ආසාවන් වලට එකින් එක කණකොකා අඩන්න ගත්තා. බෝම අමාරුවෙන් හරි කරගෙන යන එකම දේ ඉදල හිටල සතියකට දෙතුන් විටක් මත් පැන් ඩිංගක්.. බෝම සුට්ටක් කට ගාන එක විතරයි.

මේ ළගක් වෙනකම්ම මම හෙන ලොකුවට පාරම් බෑවා.. “අඩෝ අපිත් ගල් සුට්ටක් ගහල මේ සංගමයට බැදුන උන්“ කියලා. හැම එකාටම හැම තැනදිම මං කිව්වේ ඔෟ යෑස් ගල් වලින් තමා බේබදුකම පටන් ගත්තේ කියලා. මෙව්වා මේ අපි හිතාගෙන ඉන්න දේවල් ඒ විදියටම උනා කියල.

සමහර දේවල් තියෙනවා අපි ඒ වගේ හිතන. සමහර කරුණු කාරනා වලදී හිතේ පැටලුම් නිසා සමහර ප්‍රත්‍යක්ෂ කළ යුතු කරුණු වැරදියට තේරුම් අරන් ඒක මතම සමීකරණය විසදලා බොරු හේතුවක් මොකක් හරි කාරණාවකට ඈදා ගන්නවා. හරියට එක බොරුව සියපාරක් කිව්වම ඇත්ත වෙනවා වගේ මේ බොරු හේතුවත් පහු වෙන්න පහු වෙන්න ඇත්තටම වෙච්චි දෙයක් විදියට හිතට එනවා. 

පහු ගිය සතියෙත් ඔය වැඩේ උනා. නෑ අනේ ඒ මේ සතියේ සදුදා. ඔන්න එදා රෑ මහ ගෙදර තිබුනා මහා ගල් පුජාවක්. ඕකට පඩුරු පුදන්න තරං මගේ සාක්කුවේ සල්ලි නොතිබ්බ හින්දා, කලු කපුටිගේ පර්ස් එකට බැහැල එක්දහස් පන්සියක්ම සොරකම් කලා. ඉතිං මං ඔව්ව කියන්න යන්නෑ ඒ වෙලාවේ. පස්සේ පහු වෙලා කොච්චර ගුටි කෑවත් කියන එක සනීපයි නිසා. කෝම හරි එදා රෑම ගෙදර ආවට පස්සේ මේ දැරිවිට කුහුලක්, විචිකිච්චාවක් සැකයක් මතු වෙලා තියෙනවා මම ඒ පර්ස් එකට බැස්වත්දෝ හෝ කියල. ඒක නිසා කෝකටත් සුදානං සරීරේ කියල පර්ස් එක පරික්ෂා කරල බලන කොට දාහෙ කොල මිටි ටික ගනං කරාම ඒ ගාන හරිලු.. මොන මිටිද.. දාහේ කොල හත අටක් රෝල් කරල මිටියක් ගහල තිබුනේ.. අපි නොදන්න චෙස්. අවසානයේදි තහවුරු වෙච්චි එකම දේ රුපියල් පන්සියකට විදපු බව කියල හිත හදාගෙන ඉදල තියෙන්නේ. ඒත් ඊයේ රෑ ඩිනර් එකට එළීයට යන්න හදද්දි පර්ස් එක නැවත පරික්ෂාවෙදි අර රුපියල් දාහ අඩු එක මාට්ටු වෙලා මගෙන් අහනවා “අදත් දාහක් ගත්තයැ“ කියලා. මං ඉතිං බෝම අව්‍යාජ කිසිදා බොරු නොකියන අවංක සත්‍යෙය් පරමාදර්ශය වන් අයෙකු වන නිසා කිව්වා.“පිස්සුද මං ඊයේ රෑ තමා එක් දාහස් පන්සියක් ගත්තේ කියලා“

“අනේ මේ බොරු නොකිය ඉන්නවා හරිද? පර්ස් එකට බැස්සද කියල තියෙන සැකේ නිසා මං ඊයේ රාත්තිරි ආපු ගමන්ම දාහෙ කොල ටික ගනං කරල බැලුවා. එතකොට තිබුනා“

“ඒ නිදිමතේ වෙන්නැති.. මං ගත්තේ ඊයේ රෑ“

“මට ඔය බොරු කියන එක තමා අල්ලන්නේ නැත්තේ. අද දාහක් ගන්න උවමනාවක් නෑනේ.. ඊයෙත් පන්සියක් ගත්තනං“

“ඉතිං. ඊයේ පන්සිය බාර් එකට පෙන්නල බෝතලේ ගෙනාව කියලැයි ඔහේ කියන්නේ“

“එව්වා මම දන්නෑ. කෝම උනත් ඊයේ රෑ ඔය අඩු වෙච්චි දාහ තිබුනා.. මොකද මං හොදට ඒක ගනං කර නිසා දන්නේ“

“දැං මං කිව්වා නේ මං අද ගත්ත දාහක් නෑ. ඊයේ ගත්තේ කියලා“

“දැන් කෑම කන්න සල්ලි නෑ.. මං යන්නෙත් නෑ එළියට.. හුක්“

“ඕනනැත්නං නිකා ඉන්නවා.. පුතා එනවා යන්න.. අපි යමු කාලා එන්න“

ඔහොම කිව්වම කොල්ලෝ දෙන්න හරි සන්තෝසෙන් යන්න ලැහැස්ති උනා. මෙන්න බොලේ දොරෙන් එළියට තුන් දෙනෙක්ම එනවා. අර මට ගස්සපු දැරිවිත් ලැහැස්ත් වෙලා එනවා යන්න.හැක්

ඒ පාර බීච් එකට ගිහිල්ලා පැය බාගයක් විතර උන් දෙන්නට දුවන්න ඇරල අපි දෙන්න වාඩි වෙලා උන්නා කණ්ඩියක් උඩ.

“නෑ අනේ.. මං ඊයේ ගනං කරාම අඩු උනේ නෑ. ඒකයි කිව්වේ“

“ඉතිං ඔයා ගණං කරපු විදිය වැරදියි නේ.. මම ඊයෙයි ඕක ගත්තේ“

“හරි හරි. ඒ උනත් ඔයා ඕක අද අරං ඊයේ ගත්තා කියල බොරු කියන එක වැරදියි නේ“

“ඔන්න ඉතිං.. බම්මුබ. බ්ලා බ්ලා.. මම ඊයෙයි ගත්තේ.. එච්චරයි“

බෝම අමාරුවෙන් මිත්‍යා මතය සුනුවිසුනු කරල දැම්මා. එහෙම තමා ඉන්න ඕන. කෝම උනත් මට එකම දුක රුපියල් දාහකට වඩා වටිනා මගේ වචන නාස්තිය ගැන. හරිම අපරාදයක් නේද ඒක..

ආ.. මම කියන්න ගියේ.. අර මුලින්ම ගල් බිංදුවක් කටේ තිබ්බය කියන බොරුව ගැන නේ. ඉතිං මේ ළගදී රොක්ලන්ඩ් ඕලඩ් අරැක් බොන්න හදද්දී, අර අබේ තෙල් බේරෙන අයියා ඉන්නේ ඕර්නමැන්ටල් කියලා.. මිනිහා කිව්වා සංස්ථා ඕල්ඩ් තමා සුප්පා.. ඔව්වා පජාතයි කියලා. ඒ වචනේ මට තදින්ම හිතට වැදුන නිසා තනියම බොන්න සෙට් වෙච්චි වෙලාවක ඇන්ඩයියා කිව්ව සුප්පා එකෙන් බාගයක් අරන් ගෙදර ගියා. අවශය අටකලම්පන්න සේරමල්ලා ලැහැස්ති කරගෙන පළමු වෙනි සොට් එකට කටට ගන්න කොටම මහ භුමිකම්පාවක් වගේ මොලය දෙදරන්න ගත්තා. දිව හරහා ගියපු දියරය උගුරින් පහළට ගමන් කරන කොට එක පාරටම මට නිර්වානය අවබෝධ උනා. මුළු ඇගම වෙව්ලලා ගිහින් මොලයේ රෝම කූප.. එව්ව ඕන නෑ... මොලයේ සෛල කලින් මං හදාගෙන හිටපු පින්තුරයක් වෙනස් කරන්න ගත්තා..


ඔව් මිත්‍රවරුනි.. මං එදා තේරුං ගත්තා.. මම ඉස්සෙල්ලාම අරක්කු ඩිංගක් කියල බීල තියෙන්නෙ සංස්ථා ඕල්ඩ් කියලා. සියළු මිත්‍යා මත දුරු උනා. මේ ගැන ගල් බලකායෙන් සමාව ඉල්ලන්න උනත් මං සුදානං..

ඒ වගේ කවදා හරි සිහියට නැගේවි කියල හිතන තව එකක් තියෙනවා.. අපේ නෑදෑ අයියා කෙනෙකු සමඟ සෙට් වීමට අරගෙන දැං අවුරුදු දහයක් පහළවත් උනත්.. තාමත් මේ යකා එක්ක මුලින්ම බීපු දවස සිහියට එන්නෑ. හැමදාම සෙට් උනාම ඩේටාබේස් එක ඇදල එක්ට්‍රැක්ට් කරගන්න හැදුවත් හරි යන්නේ නැහැ. මේ සියළු පිං බල මහිමයෙන් ඒ සත්‍යයත් උදෑසන නැගෙන දීප්තිමත් හිරු මෙන් නිරාවරණය වේවායැයි පතමි.

හැක්.

වසන්තම්ගේ ලී කෑල්ලට මුක්කුවකි

Tuesday, December 27, 2016

එක මවකගේ කතාවක් (The Story of a Mother!!)

මව තම කුඩා දරුවා අසලින්ම වාඩි වී සිටියාය. ඇය දැඩි වේදනාවකින් පීඩා විදිමින් සිටියාය. තම කුඩා දරුවා මිය යනු ඇතැයි යන ඉමහත්ඇ භීතිය ඇය  වෙලාගෙන තිබිණි. බොහෝ සෙයින් සුදුමැලි වු, කුඩා ඇස් වැසී තිබු ඒ දරුවා විටින් විට ගැඹුරින් හුස්ම ගන්නට විය. එය හරියට සුසුම් හෙලීමක් වැනිය. දැඩි කනගාටුවෙන් යුතුව තව තවත් ඕනෑකමින් ඇය තම අහිංසක කුඩා දරුවා දෙස බලා උන්නාය. ඒ මොහොතේ කිසිවෙකු දොරට තට්ටු කළ අතර, දුප්පත් මහළු මිනිහෙකු කාමරයට ඇතුලු විය. අශ්වයෙකුගේ පිට මත දමන විශාල රෙද්දක් වැනි යමක් ඔහු පොරවාගෙන සිටි අතර, මේ දැඩි ශිත කාලයේ එය ඔහු උණූසුම් කිරිම සඳහා භාවිතයට ගන්නා ආකාරයක් දිස් විය. මුළු රටෙහිම හිම හා අයිස් වලින් තට්ටු බැදී ඇති ශිතකාලයකි මෙය. හමනා අධිශීත සුලං රැල් ප්‍රවාහයන් කිසිවෙකුගේ මුහුණ කපා දැමිය හැකි මුවහත්කමකින් පවා යුක්ත විය. මේ මොහොතේ දරුවා කුඩා නින්දක පසු විය. ශිතයෙන් පීඩිතව මිනිසා ඇතුලට එනු දුටු මව නැගිට, ඔහුට උණූසුම් වීම සඳහා ගිණි උදුන අසලින් කුඩා බියර් ජෝගුවක් තැබුවාය. මහළු මිනිසා වාඩි වී තොටිල්ල පදවන්නට වූ අතර, මව ඔහු අසලින්ම වූ පුටුවෙහි වාඩි වූවාය. ඇය අපහසුවෙන් හා තදින් හුස්ම ගන්නා තම දරුවාගේ කුඩා අත අල්ලාගෙන මෙසේ ඇසුවාය.

“ඔබ හිතන්නේ මං ඔහුව බේරගන්න ඕන කියලද.. අපේ සියළු දෙවියන්ගේ පිහිටෙන් ඔහුව අපෙන් දුරස් කරන එකක් නෑ කියල මම හිතනවා“

ඇත්ත වශයෙන්ම මේ වන විටත් මැරුණු “මරණය“ මහළු මිනිසා එබස් අසා තම ඔලුව දෙපැත්තට පද්දන්නට වූයේ එයින් අදහස් වන්නේ ඔව් හෝ නෑ යන්න හදුනාගත නොහැකි අයුරිනි. තම දෙනෙතින් නැගි කදුළු කම්මුල් හරහා ගලා යද්දී ඇය තම දෙනෙත් පහතට හැරවුවාය. එවිට ඇයගේ හිස බර වනන්නට විය. මේ වන විටත් පුරා දින තුනක් ඇය තම ඇස් මොහොතකටවත් නොපියවා තිබිනි. මේ නිසා ඇයට ඉතා පුංචි වේලාවකට නිද්ද ගොස් තිබිනි. සීතලෙන් ගැහෙමින් ඊළග මෙහොතේ ඇය ඇස් අරින විට මහළු මිනිසා යන්නට ගොස් තිබිණි. කුඩා දරුවා.. ඔව් කුඩා දරුවාත් යන්නට ගොස්ය. මහළු මිනිහා කුඩා දරුවා රැගෙන ගොස් ඇත. කාමරයේ මුල්ලක තිබු බිත්ති ඔරලෝසුව ක්ර් ක්ර් නගිමින් අපසුවෙන් දුවන්නට විය.  බිත්තියේ එල්ලා තිබු එය දම් වැල් වලින් ගැලවී පොළවට වැටුනි.  වේලාව නැවතිනි. තම දරුවාට අඩ ගසමින් අසරණ මව කාමරයෙන් එළියට පැන දුවන්නට විය. එළියෙහි හිම මත වාඩි වී  සම්පුර්ණ කළු ඇදුමින් සැරසුන මහළු කාන්තාවක් මව අමතන්නට විය. 

“මරණය ඔබත් සමඟ කාමරයේ සිටියා නේද?? මම දැක්කා ඔහු ඔබගේ දරුවාත් කරපින්නාගෙන පැන දුවනවා. ඔහු සුළගටත් වඩා වේගයෙන් පැන දුවන නිසා, ඔහු රැගෙන ගිය යමක් නැවත ගෙනැවිත් දේ යැයි හිතන්න අමාරැයි.“

“අනේ මට ඒ මිනිහා ගිය පැත්ත විතරක් ිකියන්න.. මට පාර විතරක් කියන්න. මං මිනිහව හොයාගන්නං“ මව පින්සෙන්ඩු වූවාය. 

“මම දන්නවා පාර. හැබැයි මං ඔබට ඒක කියන්න කලින්, ඔබ දරුවා වෙනුවෙන් ගායනා කළ ඔක්කෝම සිංදු මට අහන්න ඕන. මං ඒවා අහන්න ආසයි. මම මීට කලින් ඒවා අහල තියෙනවා. මම රාත්‍රිය. මම දැක්කා ඔබ ඒ සිංදු කියන අතරේ ඔබගේ ඇස් වලින් ගලා ගිය කදුළුත්“ 

“අනේ මං ඒ ඔක්කෝම ඔයාට කියන්නං. ඒත් මාව වැඩි වෙලාවක් තියාගන්න එපා. මට එ් මිනිහව අල්ලගන්න ඕන. මගේ දරුවව හොයාගන්න ඕන.“ එහෙත් රාත්‍රි කාන්තාව නිහඩව හා නිශ්චලව සිටියාය. ඉතිං තම කඳුළු පිහ දමමින් හා තම අත් වේදනාවෙන් අඹරවමින් ඇයට ගී ගයන්නට සිදු විය. ගීත බොහොමයක් වූ අතර, ඊටත් වඩා කඳළු කැට විය. අවසානයේ රාත්‍රි කාන්තාව තම හඩ අවදි කලාය.

“දකුණු පැත්තට යන්න. ඔය ෆර් ගස් වලින් ගහන අදුරු වනාන්තරය තුලටම යන්න. මම දැක්කා මරණය ඔබේ දරුවාත් රැගෙන ඒ මාර්ගයේ පලා යනවා.“

වනාත්තර තුලදි මවට හරස් මාර්ගයක් හමු වූ අතර, කුමන මඟ ගත යුතු දැයි ඇය නොදැන සිටියාය. ඒ අසලම කටු පදුරක් නැගී සිටිය අතර, එහි මල්, කොළ හෝ කිසිවක් නොවූ අතර, ශිත කාලයේ ඇද හැලුනු හිම වලින් එහි අතු මිදී තිබිනි. “මගේ දරුවා අරගෙන මරණය මෙතැනින් යනවා ඔබ දුටුවාදැයි“ ඇය ප්‍රශ්න කළාය.

ඇය තම ලැම කටු පදුරේ අත්තක පොත්ත ස්පර්ශ වන ලෙස තැබුවා පමණකි එහි ඇති කටු ඇයගේ ළයා පසා කර දමන්නට විය. සිදුරු වූ ළැම තුලින් දැඩි ලෙස රුධිරය වහනය වූ අතර, එයින් පන ලබා කටු පදුරේ කොළ වැඩෙන්නට විය. අඳුරු ශීත කාලයෙහි රාත්‍රියක එහි මල් පිපෙන්නට විය. මල් පිපෙන්නට අවශ්‍ය උණූසුම දුකින් පෙලෙන අසරණ මවකගේ රුධිරය විය. එම නිසා කටු පදුර ඇය යා යුතු මාර්ගය ඇයට දන්වා සිටියේය. අවසානයේ ඇය විශාල විලක් අසබඩට පැමිණ සිටියාය. එහෙත් වැව තරණය කිරීම සදහා නැවක්, බෝට්ටුවක් හෝ කිසිදු උපකාරයක් එහි නොවීය. එහෙත් තමා දරුවා ලබා ගැනීමට නම්ඇ ය මෙම විළ තරණය කළ යුතුමය.  අහිමි වන්නට කිසිවක් නැති, එහෙත් එක් බලාපොරොත්තුවක් පමණක් තම ජීවිතය තුල ඇතැයි සිතට මේ දුකට පත් මව කිසිදා මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියෙකුට කළ නොහැකි කාර්යයක් වන විලෙහි වතුර බී එය හිස් කිරීමට අදිටන් කර ගත්තාය. යම් ප්‍රාතිහාර්යයක් තමාට උදව් වනුැ ඇතැයි ඇය සිතුවාය. 

“ඔබට මෙය කිසිදා කළ නොහැකියි ඒක නිසා අපි වඩාත් ප්‍රථිපලදායක එකගතාවකට එමු“ විල පැවසුවේය.

“මම හරිම කැමතියි මුතු එකතු කරන්න. ඒ අතරින් ඔබේ ඇස් තමා මා දැක්ක පිරිසිදුම මුතු කැට. ඔබ ඒවා ගලවා කදුළුත් සමඟ විලට දමනවා නං, අර මරණය ජීවත් වෙන විසාල උෂ්ණාගාරයට මං ඔබව කැදවන් යනවා. එහි වැවෙන හැම ගහක් හා මලක්ම මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියෙක්“

“අනේ මයේ දරුවා වෙනුවෙන් මට මොනවද දෙන්න බැරිි“ අඩමින් ඇය පවසන්නට වූවාය. ඒ කඳුළු අතරින් ඇයගේ ඇස් දෙක ගැලවී විලට වැටී මහාර්ෂ මුතු දෙකක් බවට පත් විය. ඉන්පසුව විල ඇයව ඔසවා ගෙන ගොස් ඉවුරේ අනෙක් පසින් තැබුවේය. සැතපුම් ගණනාවක් දිගට දිවෙනා මරණයේ නිවස පෙනෙන්නට විය. එය වන්න්තරෙයන් ගහන කන්දක්ද, එසේ නැතහොත් කැලයෙන් වට වූ ගල් ගුහාවක්ද නැතහොත් සාදන ලද ගොඩනැගිල්ලක්ද යන්න කිසිවෙකුට පැවසිය නොහැකිය. ඒත් මේ අසරණ මවට දැන් කිසිවක් දකින්නට ද නොහැකිය.

“මගේ දරුවා හොරකං කරගෙන ආපු මරණය කොහෙන්ද හොයාගන්නේ..“  ඇය විමසුවාය.

“ආහ්. එයා තාම ආවේ නැහැ. කව්ද උඹට මෙහාට එන්න පාර කියා දුන්නේ. කව්ද ඒකට උදව් කරේ??“ සුදු පැහැ කෙස් ඇති  මරණයේ පැළ තවාන් වලට වතුර ඉසිමින් සිටි මහළු කතක් ඇයට උත්තර ලබා දුන්නාය.

“දෙවියන් මට උදව් කරා. ඔහු හරිම කරුණාවන්තයි. ඔබත් කරුණාවන්ත නම් මට කියන්න මගේ දරුවා කොහොමද මං හොයාගන්නෙ කියල,, අනේ“ මව දුකින් පැවසුවාය.

“මම ඒ දරුවව දන්නෑ. උඹ අන්ධයි නේද? කොයි තරං මල්, ගස් අද වෙන කොට මැලවිලා ගිහිල්ලා තියෙනවාද? මරණය ඉක්මනින් ඇවිත් ඒවා ගලවල අලුත් පැල තවාන් දාවි. උඹ දන්නවද හැම මිනිහෙකු වෙනුවෙන්ම කැප වෙච්චි, හැම මිනිහෙක් වෙනුවෙන්ම වෙන් වුනු ජීවි පැලයක් හෝ මලක් තියෙන වග. ඒ හැම එකක්ම අනිත් ගස් හා මල් වගේමයි. නමුත් මේ හැම ගහකටම මලකටම ගැහෙන හදවතක් තියෙනවා. ළමයින්ගේ හදවත් පවා ගැහෙනවා. අන්න ඒක නිසා උඹට පුලුවන් වෙයි උඹගේ දරුවගේ හදගැස්ම අදුරගන්න. ඊළගට කරන්න ඕන දේ කිව්වොත් උඹ මට මොනවද දෙන්නේ“ මහලු කාන්තාව ගුගුරන්නට විය.

“අනේ මට දෙන්න කිසිම දෙයක් නැහැ. ඒත් මං ඔබ වෙනුවෙන් යන්න පුළුවන් ඕනම තැනක යන්නං“ අසරණ මව පවසා සිටියාය.

“උූඹ කොහේ මකබෑඋනත් මට ලැබෙන දෙයක් නෑ. හැබැයි උඹගේ ඔය කළු කොන්ඩය මට දෙන්න පුළුවන්. උඹ දන්නවා නේ ඒක කොච්චර ලස්සනද කියලා. මං ඒකට ආසයි. උඹ මගේ සුදු කොණ්ඩය ගනිං ඒ වෙනුවෙට. “ මහළු කාන්තාව වෙළාදාම කතා කළාය.

ඉතිං අසරණ මව ඒ හුවමාරුව කරගෙන දෙදෙනාම මරණයේ ඌෂ්ණාගාරය වෙත ගියහ. එහි ගස් හා මල් විශාල ප්‍රමාණයක් වවා තිබුණි.වීදුරු සීනු යට පිපෙන හයිසින්ත් මල්, දැඩිව වැවෙන විවිධ ශාක, අතිශය පිරිසිදු වතුර මල්, තිබුන මෙහි සමහර ඒවා වටා දිය නයි ගැවසෙති. අති විශාල ඕක් ගස්, විවිධ වර්ගයේ මල් වර්ග රාශිකයක් එහි තිබුනි. කොටින්ම පාථිවියේ ඇති සියළුම ශාකයන්, මල් එහි වගා කොට ඇත. හැම ගහකටම, මලකට නමක් තියෙනවා. ඒ හැම නමකින්ම මනුෂ්‍ය පාණියෙකු නියෝජනය වෙනවා. සමහර විශාල ගස් ඉතා කුඩා මල් පෝච්චි වල පැල කරලත් තියෙනවා. උෂ්ණාගාරයේ වහළ කඩා ගෙන යාමටත්, පොච්චිය කෑලි වලට කඩා දමන්නටත් එම ගස් බලා සිටිනවා වගෙයි. සමහර දුර්වල පැළැටි සරු පොළවක වැවුවන් ඒවායේ ආරක්ෂාව සඳහා ඉහලින්ම කටයුතු කරන බවක් තමා පේන්න තියෙන්නේ. දුකට පත් මව කුඩා පැළැටි වලට නැඹුරු වී ඒවායේ හද ගැස්ම බලන්නට උනා. ඒ මිලියන ගානක් වූ පැළැටි අතරින් තම දරුවාගේ හද ගැස්මට සමාන මලහොයාගන්න ඇය සමත් උනා.


“මෙන්න මේක.“ ඇයට කෑගැහුනා. රෝගීව බිමට බර වූ තම හිසින් යුතුව සිටි කුඩා කාබේරිය මලක් වෙත ඇය තම අත් දිගු කළා.

“මල අල්ලන්න එපා... නමුත් ඔබට මෙහි ඉන්න පුළුවන්. මරණය ආපු ගමන්, මම දැනුත් එයා එයි කියලයි බලාන ඉන්නේ. එයාට ඔය පැලෑටිය ගලවන්න ඉඩ දෙන්න එපා. හැබැයි මරණය මේ පැලෑටිය ගැලෙව්වොත් උඹ ඒකම අනිත් ඔක්කෝම පැළැටි වලටත් කරන බව කියල තර්ජනය කරන්න ඕන .මිනිහා ඒකට බය වේවි. මොකද මේ හැම පැලයක්, මලක් වෙනුවෙන්ම ඔහු අසිමිත ලෙස දෙවියන්ට වග කියන්න ඕන නිසා. කිසිම ගහක් ඔහුට නිසි අවසරයකින් තොරව ගලවන්න බෑ“ මහළු කාන්තාව මොර දුන්නා.

ඒ සමගම ඌෂ්ණාගාර පුරාම හිම මිදෙන සිතලක් ගලන්නට වුනා. මේ හේතුවෙන් අසරණ මවට දැනුනා මරණය දැන් මෙතැනට ඇවිත්  බව.

“උඹ කොහොමද මෙතනට ආවේ. අනික මටත් වඩා වේගෙන්“ මරණය ඇගෙන් ඇසුවා.

“මම මවක් ඒකයි“ ඇය උත්තර දුන්නා.

මරණය තම අත් වලින් අර කුඩා පැලය ගලවන්නට උත්සාහ කළත් අසරණ මව තම අත් වට කොට එය ආරක්ෂා කරමින් සිටියා. ඇය කොතරම් දැඩිව තම අත් තබා සිටියත්, මරණය හෙළු අයිස් වලටත් සීතල මුවහත් හුස්ම හේතුවෙන් ඇයගේ ශක්තිය නැතිව අත් පහලට කඩා හැලුනා.

“උඹට මාත් එක්ක තරග කර දිනන්න බෑ ගැනියේ“ මරණය පැවසුවා.

“ඒත් දෙවියන්ගේ කරුණාවන්ත කමට පුළුවන්“ මව උත්තර දුන්නා.

“මම කරන්නෙත් ඔහුගේ කැමැත්තම තමා. මම ඔහුගේ උයන් පල්ලා. මම ඔහුගේ සියළු පැලෑටි, මල් වර්ග බලාකියාගන්නවා, ඒවා අවශ්‍ය තැන් වල පැල කරනවා. සමහර විට ගලවා ඉවත් කරනවා. සමහර ඒවා පාරාදීසයේ උද්‍යාන වලත් පැළ කරනවා. හැබැයි මං උඹට කියන්නෙ නැහැ ඒ කොහේද කියලා.“

“මට මගේ දරුවා දියන්“ ඉකිගසමින් මව පවසන්නට විය.  ඒ අතර තුර උද්‍යානයෙ ්තිබු මල් දෙකක් අතර ගත් ඇය “මට නැති වෙන්න දෙයක් නෑ.. මේවා කෑලි කැලි වලට කඩල දානවා..මගේ දරුවා නොදුන්නොත්“

“අයියෝ.. එපා. ඒවා අල්ලන්න එපා..උඹ කිව්ව නේද උඹ කනගාටුවෙන් කියලා. ඉතිං අම්ම කෙනෙක් විදියට උඹට පුළුවන්ද තවත් අම්මල දෙන්නෙකුට උඹට දැනෙන දුකම දෙන්න.. උඹට පුලුවන්ද ඒක කරන්න“

“තවත් අම්මලට???“ ඇය අඩන්නට විය.තම අත තිබු මල් නැවත් සීරුවෙන් තැබීමට ඇය කටයුතු කළාය.

“මෙන්න උඹගේ ඇස් දෙක. වැවේ ගිලිල තියෙන කොට මං මේවා අරන් ආවේ උඹට දෙන්න. ඒවා දිප්තිමත්ව බැබලෙමින් තිබුනා. දැං ඒවා තිබුනටත් වඩා දීප්තිමත්. මේවා ආපහු ගන්න. මේකෙන් ඔබ අර ගැඹූරු ලිදෙහි වතුර දෙස බලන්න. අර ඔබ විනාශ කරන්න හදපු මල් දෙකේ මල් මම ඔබට කියන්නං. ඔබට එයින් දැකගන්න පුළුවන් ඒ මල් දෙකෙහි මනුෂ්‍ය ජිවය සම්පුර්ණයෙන්ම. ඔබ ඒවා විනාශ කරල හැමෝම දුකට දාන්නයි හැදුවේ“

ඇය ළිදට එබී බැලුවාය. ඇය දුටුවේ ඒක් මලක් ලෝකයටම වටිනා පුද්ගලයෙක් ලෝකයටම විශාල ආශිර්වාදයක් වන ආකාරයයි. ඔහු ලෝකය පුරාම සතුට පතුරමින් සිටියා. එහෙත් අනෙකා ඉතා ජරාජීර්ඛව, දරිද්‍රතාවයෙන් පීඩිතව, ඛේදජනක ලෙස තම ජිවිතය ගෙවන අයුරකුත් ඇය දැක්කේ.

“මේ දෙදෙනාම දෙවියන්ගේ කැමැත්තයි“ මරණය පැවසුවා.

“කනාගාටුදායක මල මොකක්ද? ආශිර්වාදලත් මල මොකක්ද“ ඇයි ඇසුවා

“මට ඒක ඔබට කියන්න බැහැ. එහෙත් ඔබ දැකගත් පරිදි ඒ මල් දෙකින් එකක් නියෝජනය වන්නේ ඔබගේ දරුවායි. එයයි ඔබගේ දරුවාගේ දෛවය. ඔබගේ දරුවාගේ අනාගතය“

ඉන්පසුව අසරණ මව දැඩි ලෙස බෙරිහන් දී අඩන්නට විය. 

‘ඒ දෙකින් මොකක්ද මගේ දරුවට උරුම. මට කියන්න ඒක.ආශිර්වාද නොලත්ඒ දරුවා ගේන්න. ඔහුව ඒ කාළකන්නිකමෙන් මුදවා ගන්න. ඔහුව එළියට රැගෙන යන්න. නැහැ ඔහුව සවර්ගයට රැගෙන යන්න. මගේ සියළු දුක් හා සුුසුම් අමතක කරන්න. මහ කරපු කියපු හැම දෙයක්ම අමතක කරන්න. ඔබ ඒක කරන්න“

“මට ඔබව තේරුම් ගන්න බැහැ. ඔබට නැවත ඔබගේ දරුවා ඕනද නැත්නම් ඔබ නොදන්නා ඒ තැනට මම දරුවා රැගෙන යන්නද?“ මරණය පුදුමයෙන් විමසා සිටියා.

තම අත් එකිනෙක අතුල්ලමින් බිම වාඩි වූ මව දෙවියන්ට යාඥා කරන්නට උනා.

“මගේ යාඥා පමණක් නොව, අනෙකටත් ඇහුන්කම් දෙනු මැනවි. එය හැමවිටම වඩා හොද වේවි. ඔහ්.. මට අැහුන්කම් දෙන්න දෙවියනි“ කියමින් ඇයගේ හිස ඇයගේ ළැමට කඩා වැටිනි.

ඉන්පසුව මරණය, දරුවා ඒ නොදන්නා භුමිය වෙත රැගෙන ගියේය.

The Story of a Mother - Hans Christian Andersen


A Cartoon


පලි- 2010 වර්ෂයේදී මේ කතාව පාදක කරගනිමින් ඉතාලි භාෂවෙන් කෙටි චිත්‍රපටයක් නිපදවා ඇති බව IMdb හි සඳහන්ය.